Kort samengevat
Calorierestrictie is een blijvende vermindering van de calorie-inname zonder ondervoeding — doorgaans 15 tot 40 procent minder dan de gebruikelijke inname — die bij vrijwel elk onderzocht diermodel de levensduur verlengt.
Van gist tot apen: calorierestrictie is de meest reproduceerbare interventie die de levensduur verlengt in het laboratorium, met effecten op meerdere van de kenmerken van veroudering tegelijk — het activeert AMPK en autofagie, verlaagt IGF-1-signalering, en vermindert oxidatieve schade. Twee grote studies bij resusapen gaven echter tegenstrijdige resultaten over de mate van levensduurverlenging, wat laat zien dat details van het onderzoeksdesign ertoe doen.
Bij mensen onderzocht de CALERIE-studie, een gerandomiseerde gecontroleerde trial van twee jaar, de effecten van een matige calorierestrictie (ongeveer 12 procent) bij gezonde, niet-obese volwassenen. De studie liet verbeteringen zien in verschillende cardiometabole risicomarkers, maar had niet de duur of omvang om effecten op levensduur of harde ziekte-uitkomsten te meten.
Calorierestrictie is niet hetzelfde als gewichtsverlies bij mensen met overgewicht via een dieet: het gaat om een blijvende, matige beperking bij een overigens gezond gewicht, wat in de praktijk moeilijk vol te houden is. Het is niet geschikt bij zwangerschap, bij een voorgeschiedenis van eetstoornissen, of zonder monitoring bij een laag lichaamsgewicht.