Kort samengevat
Intermitterend vasten is een eetpatroon waarbij de voedselinname wordt geconcentreerd binnen een beperkt tijdsvenster per dag, of waarbij dagen met normale inname worden afgewisseld met dagen met sterk verminderde inname.
Er bestaan meerdere vormen: tijdsbeperkt eten (bijvoorbeeld alleen eten binnen een venster van acht uur en de rest van de dag vasten), om-de-dag vasten, of het 5:2-schema (vijf dagen normaal eten en twee dagen sterk beperken). Ze delen hetzelfde voorgestelde mechanisme: het verlengen van de periode zonder eten bevordert de metabole omschakeling van glucose naar ketonen en vet als brandstof, en gaat gepaard met activering van AMPK en autofagie.
Klinische trials bij mensen laten bescheiden resultaten zien die over het algemeen vergelijkbaar zijn met eenvoudige calorierestrictie wanneer de totale calorie-inname gelijk wordt gehouden: gewichtsverlies, enige verbetering in metabole markers zoals nuchtere insuline. Het praktische voordeel voor veel mensen is niet een apart mechanisme, maar dat het beperken van het tijdsvenster het makkelijker maakt om minder te eten zonder calorieën te tellen.
Er bestaat geen enkele humane trial die heeft gemeten of intermitterend vasten de levensduur verlengt; dat bewijs komt uitsluitend uit knaagdierstudies. Het is ook niet voor iedereen geschikt: het is gecontra-indiceerd tijdens zwangerschap, bij eetstoornissen, en vereist medische aanpassing bij mensen met diabetes die bloedsuikerverlagende medicatie gebruiken.