Kort samengevat
Inflammaging is de geleidelijke, chronische toename van laaggradige ontsteking die veroudering begeleidt, zelfs bij afwezigheid van een duidelijke infectie of verwonding.
De term werd in het jaar 2000 bedacht door immunoloog Claudio Franceschi om een consistente bevinding te beschrijven: met de leeftijd stijgen circulerende ontstekingsmarkers zoals interleukine-6 of hs-CRP doorgaans blijvend, zonder dat er een actieve infectie is die dit verklaart.
Verschillende bronnen voeden deze toestand: de cytokines die vrijkomen uit senescente cellen (het SASP), de veroudering van het immuunsysteem zelf (immunosenescentie), veranderingen in het darmmicrobioom, en mitochondriaal DNA dat naar het cytoplasma lekt en antivirale alarmroutes zoals cGAS-STING activeert.
Inflammaging hangt consistent samen met de meeste chronische leeftijdsgebonden aandoeningen — cardiovasculair, neurodegeneratief, metabool — waardoor het een van de conceptuele bruggen vormt tussen de basisbiologie van veroudering en de klinische geneeskunde. hs-CRP is de marker die in de praktijk het meest wordt gebruikt om dit proces te volgen, al is deze niet specifiek en stijgt hij ook door andere oorzaken.