Kort samengevat
Blauwe zones zijn een handvol geografische regio's — waaronder Okinawa, Sardinië en Nicoya — waar oorspronkelijk onderzoek een opvallend hoog aandeel honderdjarigen rapporteerde, gekoppeld aan gedeelde leefstijlkenmerken.
Het concept, gepopulariseerd door onderzoeksjournalist Dan Buettner in samenwerking met demografen, identificeerde vijf regio's met naar verluidt een uitzonderlijk hoge levensverwachting en beschreef gedeelde kenmerken: veel plantaardige voeding, dagelijkse matige lichaamsbeweging ingebed in het dagelijks leven, sterke sociale banden en een gevoel van doel.
Deze kenmerken zijn stuk voor stuk plausibel en sluiten aan bij breder gevestigd bewijs over voeding en beweging, maar het blauwe-zones-onderzoek zelf is observationeel en retrospectief: het vergelijkt geen gerandomiseerde groepen en kan de gerapporteerde leeftijdsclaims niet onafhankelijk verifiëren met geboorteakten in elke regio.
Recent demografisch onderzoek heeft vraagtekens gezet bij de nauwkeurigheid van sommige extreme leeftijdsclaims in deze regio's, deels toegeschreven aan pensioenfraude en gebrekkige geboorteregistratie in het verleden. Dit ondermijnt niet de onderliggende leefstijlaanbevelingen — die staan op eigen bewijs — maar het betekent dat 'blauwe zones' beter wordt gelezen als een leefstijlverhaal dan als streng geverifieerde demografische wetenschap.